どうしたって似てるの 歪な愛のかたち
هر طور حساب کنی شبیه همیم، تو این شکلِ کج‌ومعوج و زخمیِ عشق

痛いくらい大切で 沫のように儚い命
اون‌قدر عزیزی که از شدت حسش قلبم درد می‌گیره، و جونی که مثل حباب‌های روی آب ناپایداره

知ろうとすればするほど 知らないことが増えて
هر چی بیشتر می‌خوام بشناسمت، انگار ندانسته‌هام بیشتر می‌شه

願えば傷ついて 願わなければ叶わない
آرزو که می‌کنی زخم می‌خوری، آرزو هم نکنی هیچ رویایی به حقیقت نمی‌رسه

きっとすべて許してしまう
بی‌شک آخرش همه‌چیز رو می‌بخشم و چشم می‌پوشم

どんなに永い夜 息を止めても
هر چقدرم این شب طولانی باشه و نفسم توی سینه حبس بشه

ずるいよ あなたの秘密手繰り寄せ
بی‌انصافیه، ولی رازهای دلت رو می‌کشم سمت خودم و

温もり探してる
پیِ ذره‌ای گرما لای وجودت می‌گردم

戻れないなら連れてってよ 遠くへ
حالا که راهِ برگشتی نیست، منو با خودت ببر به دوردست‌ها

二人ならどんな未来も照らせるの
کنارِ هم، هر آینده‌ای رو می‌تونیم غرقِ نور کنیم

記憶の底で泣きじゃくってる
تو که توی اعماقِ خاطرات داری بی‌صدا هق‌هق می‌کنی

あなたの頬の輪郭をそっと手でなぞった
آروم با دستام خط و قابِ گونه‌هات رو نوازش کردم

永遠の続きでまた逢えるように
تا شاید تو امتدادِ این ابدیت، باز هم به هم برسیم

不思議と似てしまう 憎らしいところばかり
عجیبه چطور حتی تو خصلت‌های لج‌درآرمون هم کپیِ هم می‌شیم

素直になれなくて すれ違う私たち
نمی‌تونیم با دلِ هم صاف باشیم، واسه همینه مدام از کنار هم رد می‌شیم و غریبه می‌مونیم

なにげない笑顔だけで ほら不安だって溶けて
ببین، فقط با یه لبخندِ ساده تمومِ دلشوره‌ها آب می‌شن

約束があるだけで日々は輝くのに
با داشتنِ یه قول و قرار کوچیک، روزهامون می‌تونست بدرخشه، اما...

誰もがみんなワレモノなの
همهٔ ما آدم‌ها از جنسِ شیشه‌ایم، شکستنی و نحیف

たとえどんな優しく磨かれた心も
حتی دلی که با نهایتِ لطافت و مهر صیقل خورده باشه

小さな嘘を塗り重ねながら形を保ってる
باز هم با لایه‌لایه دروغ‌های ریز سرپا مونده و ظاهرشو حفظ کرده

離さないでよ 繋いだ手の真実
دستامو رها نکن، حقیقتِ این دست‌های گره‌خورده رو نباز

伝わった温度が私を守ってるの
همین گرمای جاری‌شده بینمون، پناه و محافظِ منه

悲劇の中で震えている
توی دلِ این تراژدی که از لرزش پره

あなたの首すじが今たしかに脈打った
رگِ گردنت درست همین حالا نبض زد و زنده بودنش رو داد زد

寝息の隙間で祈ってるの
لای صدای نفس‌های خواب‌آلودت، دارم از ته دل دعا می‌کنم

流れ流れたどり着いた至泡瀬
سرگردون و معلق، آخرش به این خوشبختیِ حباب‌مانند و شکننده رسیدیم

もし無慈悲な渦が二人を飲み込んでも
حتی اگه گردابی بی‌رحم سر برسه و جفتمون رو ببلعه

覚えてる匂いだけ頼りに あなたと巡り逢えたんだ
فقط به هوای عطری که تو خاطرم مونده بود، دوباره پیدات کردم و بهت رسیدم

やっと見つけてくれたんだね
بالاخره پیدام کردی، مگه نه؟

運命を超えて
فراتر از مرزها و زنجیرهای سرنوشت...

戻らないなら連れてくよ 遠くへ
اگه راهِ برگشتی نمونده، من خودَم می‌برمت به دوردست‌ها

二人ならどんな未来も照らせるの
کنارِ هم، هر آینده‌ای رو می‌تونیم غرقِ نور کنیم

記憶の底で泣きじゃくってる
تو که توی اعماقِ خاطرات داری هق‌هق گریه می‌کنی

あなたの頬の輪郭をそっと手でなぞった
آروم با دستام خط و قابِ گونه‌هات رو نوازش کردم

永遠の続きで また逢えるように
تا شاید تو امتدادِ این ابدیت، دوباره همدیگه رو پیدا کنیم